ديگر گفت حكايت از دوزخيان : رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها خداوندگارا ! بيرون آر از آتش ، و برهان از عقوبت . جواب ايشان دهند پس از هزار سال : اخْسَؤُا فِيها وَ لا تُكَلِّمُونِ . جاى ديگر گفت : إِنَّكُمْ ماكِثُونَ اين خطاب با كافرانست ، و قضيت كفر ايشان كه جاويد در دوزخ بمانند و هرگز بيرون نيايند . و دليل برين ابتداء آيت است كه گفت : إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا . اما مؤمنان اهل معصيت اگر چه بگناهان خويش در دوزخ شوند ، جاويد در آن نمانند و بيرون آيند ، لقول النبى ( ص ) : « ليصيبنّ اقواما سفع من النار بذنوب اصابوها عقوبة ، ثم يدخلهم اللَّه الجنة بفضل رحمته فيقال لهم الجهنميون » . و فى رواية اخرى : « يخرج قوم من امتى من النّار بشفاعتى يسمّون الجهنميين » و روى : « اذا فرغ اللَّه من القضاء بين عباده ، و اراد أن يخرج من النّار من اراد ان يخرجه ممّن كان يشهد ان لا إله الا اللَّه ، امر الملائكة أن يخرجوا من كان يعبد اللَّه ، فيخرجونهم ، و يعرفونهم بآثار السجود ، و حرم اللَّه على النّار ان تأكل اثر السجود ، فكل ابن آدم تأكله النار الا اثر السجود ، فيخرجون من النّار قد امتحشوا و عادوا حمما ، فيصبّ عليهم ماء الحياة . فينبتون كما تنبت الحبّة فى حميل السيل » . اين اخبار صحاح دليلهاى روشن‌اند كه از مؤمنان هيچ كس در دوزخ نميماند . گرچه گنهكار و بد كردار بود ، چون اصل توحيد و مايهء ايمان بر جاى بود اگر چه اندكى باشد ، ربّ العالمين چون خواهد كه ايشان را برهاند ، و كرم خود بخلق نمايد ، قومى را برگمارد ازين مؤمنان مخلصان تا در آن عرصهء قيامت جدال درگيرند ، و از بهر آن برادران كه در آتشند سخن گويند . در خبر است كه گويند : « ربّنا اخواننا كانوا يصومون معنا و يصلّون و يحجّون ، فادخلتهم النّار » ! خداوندا برادران ما كه با ما نماز كردند ، و روزه داشتند ، و حج كردند ، اكنون ايشان را بدوزخ فرستادى ! ربّ العزّة گويد : رويد ، و هر كه را به صورت شناسيد ، بيرون آريد كه صورتهاشان برجاست .